Eenwiltotweten.nl is ontstaan uit een gedeelde passie voor schrijven, filosofie en literatuur. Wat na onze studie filosofie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen begon als een wild idee, werd al gauw werkelijkheid, nadat we deze site tot leven hadden gewekt. Op onze site vindt u toegankelijke teksten waarin we onze filosofische bevindingen over maatschappelijke vraagstukken, kunst en cultuur op de vrije loop laten en waarmee we anderen tot denken willen aanzetten. Echte filosofie is immers de wereld opnieuw leren bekijken.

Liza Görlach

Het leukste aan de filosofie is wat mij betreft het begrijpelijk maken van iets wat onbegrijpelijk is. Met een triomfantelijk gevoel vertel ik dan uren over mijn bevindingen van een tekst, die bij eerste kennismaking nog ondoorgrondelijk leek. Het begrijpelijk maken van een filosofische tekst kan een hels karwei zijn, maar wanneer alles op zijn plek valt, voelt het alsof er zich iets aan je openbaart. Iets waarvan je voorheen nog geen kennis had, dringt zich plots aan je aan.

Het sluit aan bij wat mijn lievelingsfilosoof Martin Heidegger (1889-1976) het onverborgen maken van het verborgene noemt. In het begin blijft de inhoud van een tekst vaak onverborgen, maar zodra je went aan de argumentatiestijl, het taalgebruik en de schrijfstijl, openbaart zich de tekst, alsof het een geheim is. Die geheimen – mijn filosofische ontdekkingen – deel ik hier graag.

Jonas Müller

Tijdens mijn studie filosofie ben ik tot het inzicht gekomen dat alles oneindig veel eigenschappen heeft. Een filosofische theorie, historische gebeurtenis of kunstwerk kunnen daarom nooit volledig onderzocht zijn. Er is altijd nog een ander perspectief mogelijk, er kan altijd een ander detail gevonden worden waardoor het onderwerp van onderzoek een nieuw aanzicht krijgt. Daarom houd ik ervan om in de diepe krochten van een filosofische theorie of historische gebeurtenis te kruipen en de fijne details uit te pluizen. Het is fascinerend om te verdwalen in de oneindige complexiteit van een onderwerp. Als het mij begint te duizelen, weet ik dat ik op het goede spoor ben.

Jesse de Kleijn

Als filosoof en neerlandicus fascineren teksten mij mateloos. In eerste instantie lijkt een boek een opzichzelfstaand object, maar wie het nader bekijkt, zal ontdekken dat boeken niet alleen sporen van de samenleving waarin ze zijn geschreven in zich dragen, maar ook nooit los te zien zijn van andere boeken. De echo van andere werken is tijdens het lezen, als je maar goed genoeg oplet, altijd te horen. Dit geldt niet alleen voor boeken, maar voor alle kunstuitingen. Lezen, film kijken of muziek luisteren is daarom ook altijd het ontwaren van een groot web van expliciete en impliciete verwijzingen. 

Het ontrafelen van dit culturele web vraagt om tijd. Schrijven, waarin ieder woord wordt gewogen, is zo bij uitstek de manier waarop reflectie tot een hoger plan kan worden getild. 

“Nu kwam ik tot het besef dat boeken niet zelden over boeken spreken, met andere woorden dat het is alsof ze met elkaar spreken. In het licht van deze overweging kwam de bibliotheek mij nog onrustbarender voor. Het was dus de plaats van een lange, een eeuwenlange fluistering, van een onhoorbaar dialoog tussen perkamenten, een levend ding, een vergaarplaats van niet door een menselijk brein te beheersen krachten, schatkamer van geheimen ontsproten aan ontelbare breinen, geheimen die degenen die ze hadden geproduceerd of doorgegeven, hadden overleefd.”

De naam van de roos. Umberto Eco